حقیقتِ تلخِ زیستن، همین دایره‌یِ واژگونی‌ست که ما را در م

حقیقتِ تلخِ زیستن، همین دایره‌یِ واژگونی‌ست که ما را در میانه‌یِ “داشته‌هایِ ملال‌آور” و “نداشته‌هایِ فریبنده” سرگردان کرده است. مجرد، تنهائی‌اش را شبیه به حفره‌ای می‌بیند که باید با حضورِ دیگری پر شود، اما متاهل، حضورِ دیگری را دیواری می‌یابد که راهِ نفس کشیدنِ “خودِ واقعی‌اش” را بسته است. ما در رقابتی ابدی با زمان، همیشه بازنده‌ایم؛ وقتی توانِ دویدن داریم، در اشتیاقِ بزرگی می‌سوزیم و وقتی خردِ نگاه کردن به پشتِ سر را می‌یابیم، دیگر پایی برای برگشت به خلوصِ کودکی نداریم. این چرخه، نه از سرِ بدشانسی، که از اصالتِ سیری‌ناپذیریِ روحِ بشر است؛ روحی که یاد گرفته است فقط به “غیاب” عشق بورزد و “حضور” را با تبرِ عادت، از پای درآورد.
دیدگاه ها (۷)

حقیقتِ تلخِ زیستن، همین دایره‌یِ واژگونی‌ست که ما را در میان...

ملک تا ابد!!

کسی را نرنجان که روزی همان رنج به تو می‌رسدکارما حافظه‌دارِ ...

چقدر قشنگ آشتی کردن:))))

ولی زیبایی تئودن این قسمت:)!

«دکترینِ حَد | مهندسیِ اقتدارِ جان — بهرام محمدی»کمی جا برای...

مرت هر کاراکتری بازی کنه باز تاثیرات فریت وجود داره :)!

ولی درد اوروچ:)!

حق:)))

«دکترینِ حَد | مهندسیِ اقتدارِ جان — بهرام محمدی»کمی جا برای...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط