تنهایی آدم را بی‌قرار نمی‌کند

تنهایی آدم را بی‌قرار نمی‌کند
این ترسِ از تنهایی است که آدمی را به صلیب می‌کشد..

ترس یعنی
یک پیش فرضِ ذهنیِ منفی
نسبت به تنهایی که
به محضِ احساس بی‌کسی،
سببِ نگرانی‌تان گردد..

نگرانی از اینکه مثلاً
عواطف‌تان روی دست‌تان بماند و
زندگی‌تان خـالی از کسی باشد که
ضمانتِ یک آغوش امن را برای شما کند..
یا مثلاً
نگرانی از اینکه بدونِ حضور عشق،
زندگی‌تان به سرانجام نخواهد رسید..
نگرانی از اینکه کسی را
برای تکیه کردن نداشته باشید و
انگیزۀ زندگی کردن‌تان باید
حتماً منوط به حضور دیگری باشد..

همین ترس از تنهایی است که
شما را به مسلخِ روابطِ عاشقانۀ پیش از موعد می‌کشاند و
نه تنها از سرمایه‌های عاطفی
ورشکست‌تان می‌کند بلکه
سبب عمیق شدن احساس تنهایی‌تان می‌گردد
تا دوباره مستعدِ این شوید که
برای فرار از (ترسِ) تنهایی
به آغوش‌های تُهی از عشق لبیک بگوئید..

حرمت تنهایی‌تان را پاس بدارید،
جز عشق یا دوستیِ بی‌غل و غش،
هر قدمی برای بیرون زدن از تنهایی
محکوم به بیراهه رفتن است..