‍ کُجا بی من سفر کردی

‍ کُجا بی من سفر کردی
که بی تو من یه پاییزم
چُنان افتاده ام از پا
که دیگه بر نمی خیزم
تو رفتی و تمومِ شهر
مثِ قلبم سیاه پوشه
دلی که با تو سَر می کرد
با تنهایی هماغوشه
نِگاتو پُشتِ سر بِنداز
ببین جُز غم نَموند از من
به جُز خُفاشِ تقدیرَم
واسه این عشق نَخوند از من
اگه تقدیرِ من اینه
بِزن تیغو که راحت شَم
نَذار بینِ دل و مُردم
از این بیشتر بی حُرمت شَم
چی می خواستیم ولی چی شد
رفیقِ نیمه راهِ من
چه زود دل کَندی و رفتی
مگه چی بود گُناهِ من
اگه دوس داشتَنت جُرمه
چرا عشقو خدا داده
واسه ممنوعه ها هر شب
یه اشکِ بی صدا داده