در فِــراقت چـون همیشه خیسِ باران گشته ام

در فِــراقت چـون همیشه خیسِ باران گشته ام
راحتـــی گم کـــرده ، ساکن در بیابان گشته ام

ردِ پایت بــــر دلم همــچون خطوطِ جاده ها
همدمم گـــردیده ، امّا من که حیـــران گشته ام

روزهـا را می شُمـــــارم از زمانِ رفـتـنـت
مهـــر هم بــر من گذشت و غــرقِ آبان گشته ام

شهـــره در ســـر زندگی بــودم میــانِ دوستان
چون طبیعت در زمستان خشک و بیجان گشته ام

بــی حضــورت این غـــزل ها شکل میگیرد ولی
در فِــراقت چون همیشه خیـسِ باران گشته ام