بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
در این جهان‌بینی، دنیا اردوگاه آدم‌ سازی و دانشگاه تعلیم و تربیت انسان می‌باشد؛ چنان که تمامی انبیای الهی نیز برای تحقق همین هدف ارسال شده‌اند: كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَ يُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَ يُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ - همانگونه که رسولی درميان شما ازنوع خودتان فرستاديم تا آيات نشانه‌های ما را برشما بخواند، و شما را تزكيه كند، و كتاب و حكمت بياموزد، و آنچه نمی‏ دانستيد به شما ياد دهد.(سوره بقره آیه 151)
اگر آدمی با حاکمیت عقل شریف بر مملکت وجودش زندگی کند و با نور علم، دید عقلش را رفیع‌تر، عمیق‌تر و وسیع‌تر سازد، و در عمل بکوشد تا استعدادهایش راشکوفا سازد و از آنها برای رشد بیشتر بهره ببرد،نه تنها دچار افسردگی نمیگردد، بلکه زندگی برایش نعمتی بسیار بزرگ میشود و از زیبایی‌ هایش لذت می‌ برد.
اما، اگر کسی عقل شریف را آکبند نگهدارد و محبوسش کند - خورشید قلبش را محجوب کند تا نورش نتابد - از علم، آگاهی و بصیرت هیچ بهره‌ای نبرد - وجودش را بدنش ببیند و آن را نیز ابزار بندگی هوای نفس حیوانی‌اش قرار دهد، نه تنها رشد نمی کند، بلکه به پوچی میرسد، و البته احساس پوچی، افسردگی نیز می‌آورد.
حضرت امام جواد علیه السلام : مَنْ عَمِلَ عَلى غَیْرِ عِلْمٍ ما یُفْسِدُ اَکْثَرَ مِمّا یُصْلِحْ -هر کس بدون آگاهى کار کند، بیش از آنکه درست کند، خراب مى‌ کند.(بحارالانوار، ج. 78، ص 346)(پایان)