گاهی به یادت شاعرانه مست خواهم شد

گاهی به یادت شاعرانه مست خواهم شد
بر گردنِ شبهایِ بی تو دست خواهم شد
زمستان یعنی مرگ در تنهایی و تشویش
یک کوچه ی بی خانه ی بن بست خواهم شد
این استخوانهای شکسته جوش خواهد خورد؟
در زیرِ پای عابران پیوست خواهم شد
تا هست در من آشنایی با غمت ای عشق!
بیگانه با هر لذتی که هست خواهم شد
وقتی که در اوجِ خیالاتم تو را دارم
کی همنشینِ روزگارِ پست خواهم شد؟
تلخی، ولی من تا قیامت دوستت دارم
گاهی به یادت شاعرانه مست خواهم شد