تنها در زمین های پر از خوار تنهام گذاشتی و تنهایم گذاشتند

تنها در زمین های پر از خوار تنهام گذاشتی و تنهایم گذاشتند
تنهایی میروم وتنها یی کوه ها را طی میکنم. با تنهایی دوست شدم آری تنهایی دوست خوبیست چون از من جدا نمی شود توی شلوغی ها با تنهایی. 
توی تنهایی با تنهایی می مانم
بهار است و می خواهم بذر غم هایم را بکارم تنها که میشوم در خط های موازی فرو میروم تنها که میشوم در جا مانده های نوشته های صفحه ی قبل گم شده بر روی صفحه ی نو که باقی مانده میبینم و در فکر فرو میروم و دوباره مینویسم آنها را.