عجیب است که گاهی “کجا به دنیا آمدن”، تمامِ “چه کسی شدن” ر

عجیب است که گاهی “کجا به دنیا آمدن”، تمامِ “چه کسی شدن” را می‌بلعد. ما در سرزمینی قد کشیدیم که در آن، آرزو کردن نوعی شجاعت محسوب می‌شود و رسیدن به بدیهیات، یک فتحِ بزرگ! تلخ‌ترین جایِ قصه همین است: اینکه بدوی و نرسی، بجنگی و نبری، و در نهایت در آیینه‌ای خیره شوی که تصویرِ یک “بازنده” را نشان می‌دهد؛ بازنده‌ای که خودش هیچ‌کدام از مهره‌های این بازی را نچیده بود. ما وارثانِ دردهایی هستیم که انتخابشان نکرده‌ایم، و این سنگین‌ترین باری است که یک انسان می‌تواند بر دوش بکشد: تماشایِ تباهیِ خویش، در کمالِ بی‌گناهی.