خیلی راحت گفتی “خدا نگهدارت”، انگار اصلاً هیچ‌وقت من و تو

خیلی راحت گفتی “خدا نگهدارت”، انگار اصلاً هیچ‌وقت من و تو با هم نبودیم، انگار تمام اون خاطره‌ها و روزایی که با هم داشتیم، هیچ‌وقت واقعیت نداشتن. حالا توی این سکوتِ وحشتناک، هیچ‌کس نیست که بفهمه چطور دارم از داخل فرو می‌ریزم. یه خستگی‌ای دارم که با هیچ خوابی سیر نمی‌شه؛ یه جور خستگی که مثل برگِ درخته که دیگه توانِ موندن نداره، نه چون باد میاد، بلکه چون دیگه هیچ وزنی نداره و فقط داره از شاخه جدا می‌شه… درست مثل من.»
ولی تمام این مدت دلم به یه چی قرصه
«أَلَا بِذِکْرِ اللّٰهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»
خدایا گاهی نگاهی