ای که بی تو خودمو

ای که بی تو خودمو
تکو تنها میبینم
هرجا که پا میزارم
تورو اونجا میبینم
یادمه چشمای تو پره درد و غصه بود
قصه ی غربت تو قد صد تا قصه بود
یاده تو هرجا که هستم با منه
داره عمر منو آتیش میزنه
تو برام خورشید بودی
توی این دنیای سرد
گونه های خیسمو دستای تو پاک میکرد
حالا اون دستا کجاست
اون دوتا دستای خوب چرا بی صدا شده
لب قصه های خوب
من که باور ندارم
اون همه خاطره مرد
عاشق آسمونا پشت یک پنجره مرد
آسمون سنگی شده
خدا انگار خوابیه
انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده
یادتو هرجا که هستم بامنه
داره عمر منو آتیش میزنه
یادتو هرجا که هستم بامنه
داره عمره منو آتیش میزنه

"جاودانه بی تکرار داریوش"