باید به فکر تنهایی خودم باشم.

باید به فکر تنهایی خودم باشم.
دست خودم را می‌گیرم و
از خانه بیرون می‌زنیم...
در پارک
به جز درخت، هیچ‌کس نیست!
روی تمام نیمکت‌های خالی می‌نشینیم..
تا پارک
از تنهایی رنج نبرد.
دلم گرفته؛
یاد تنهایی اتاق خودم می‌افتم!
و از خودم خواهش می‌کنم
به خانه باز گردد...