وقتهایی که هستی سرت داد میزنم

وقتهایی که هستی سرت داد میزنم
لج میکنم
بقول خودت دختر بدی میشم
گریه میکنم
موهات و میکشم
میزنم توی صورتت
و چندتایی مشت سهم بازوهات میشه
مجبورت میکنم آب کرفس بخوری
روی پاهات لقد میکنم
با بغض و گریه بهت میگم: دوست ندارم
از زندگیم برو...
ولی معجزه‌ی من
وقتهایی که نیستی عالم و آدم‌ که هیچی
حتی خودمم بهت حسودیم میشه
بهت حسودیم میشه چون یکی مثل من که دوست داشتن و و اعتماد کردن و فراموش کرده بود
این روزها اینقدر عمیق دوست داره و به بودنت برای همیشه اعتماد کرده که به همه دنیا نشونت میده و از خوبیات میگه
از اینکه امدی و شدی معجزه‌ی روز و شباش .
میدونم حتی اگه اون موقع هایی که دارم از تو حرف میزنم خودتم اونجا باشی به خودت حسودیت میشه وقتی ببینی از تو که حرف میزنم زبونم از ذوق به لکنت میوفته.
به همه‌ی آدمهای ناامید و بی انگیزه میگم صبور باشین تا خدا معجزتون و براتون بفرسته
و وقتی ازم میپرسن معجزه تو کیه‌؟
دلم میخواد اونجا باشی و ببینی اون اسم طولانیِ لعنتیتو با چه خصاصتی به زبون میارم
اونجا باشی و بشنوی قبل هر واج از اسمت چندبار میگم: چشم حسود کور.
خلاصه اینکه خیلی بهت حسودیم میشه که یکی اینقدر دوست داره که حتی نمیتونی تصورش کنی
خیلی بهت حسودیم میشه معجزه‌ی جذابِ لعنتیِ من.