عادت کرده بودم

عادت کرده بودم
به شنیدنِ قصه هایِ شبانه یِ رادیو،
که صدای قهرمانِ داستان هایش
شباهتی عجیب
به صدای تو داشت!
چشم که بر هم گذاشتم
سال ها گذشت_
این بار تکنولوژی
تلویزیون را به خانه یِ ما آورد،
و من
هر شب
به تماشایِ آدم هایی می نشستم
که نه چهرهِ شان شبیهِ تو بود و نه صدایشان!
بعد از تو
_زمان_
همه چیز را تغییر داد!
رادیو را به تلویزیون،
صدا را به تصویر،
و من اما همچنان قهرمان پوشالی داستانی عاشقانه ماندم که هیچگاه
نقشِ مقابلی نداشت...!