تــــــــــــو چـــــــه می دانــی . . . . ش

تــــــــــــو چـــــــه می دانــی . . . . شَــــب که می شـــــود. . . . گلویَـــم پُــر می شــود. . . .؛ پر از یک بُـغـض ِِ سَنگیـــن بُـغضی که نـــاخواسته می ترکَـــد و چشمــــــــانم را پــــــــــاک ، بــارانی می کنــد. . . . و امـــــا دلــم . . . .؛ دلــم پُـر می شـــود از درد دردهـایی پُـر از حــــرف حـرف هــایی مملـوء از سکـــــــوت . . . .؛ حرف هایی که یک بــاره در دلـم فَوَران می کننـد و روی این دیــــوار ِِ مَـجــازی . . . .؛ آرامــــــــــ می گیرنــــــــد. . . .