سناریو-

وایب:کلاسیک
خودتو‌تصور‌کن‌که‌توی‌یه‌اتاقی.
اتاقی‌با‌تم‌قهوه‌ای‌روشن‌و‌تیره،مثل‌چوب‌گردو.
یه‌کتابخونه‌‌بزرگ‌توی‌اتاقه‌و‌تو‌درحال‌نوشتن‌با‌کاغذ‌کاهی‌هستی.
چندین‌دقیقه‌گذشت‌ولی‌تو‌بازم‌درحال‌نوشتن‌بودی؛
نمیتونستی‌ازش‌دل‌بِکَنی.‌به‌نوشتن‌معتاد‌بودی‌؛اونم‌خیلی‌زیاد؛
بعد‌از‌چندین‌ساعت‌که‌صدای‌ساعت‌ساعت‌7‌شب‌رو‌اعلام‌کرد،
تازه‌متوجه‌گذر‌زمان‌شدی‌و‌با‌خودت‌گفتی:چه‌زود‌گذشت!
و‌برای‌وقت‌کشی‌اتاقو‌از‌نظر‌گذروندی.‌نمیتونستی‌چشماتو‌ازش‌برداری.
چشمای‌سیاه‌ات‌بهش‌خیره‌شده‌بود‌و‌دلت‌میخواست‌تک‌تک‌اجزای‌این‌اتاق‌تو‌ذهنت‌بمونه.
بلاخره‌که‌از‌نگاه‌کردن‌خسته‌شدی،‌تصمیم‌گرفتی‌ویالون‌بزنی‌و‌کمی‌استراحت‌کنی.