آنکس که با یادِ تو سر می کرد ؛ من بودم

آنکس که با یادِ تو سر می کرد ؛ من بودم
از کوچه تان دائم گذر می کرد ؛ من بودم
حتی اگر که سایه ای از کوچه رد می شد
با ترس احساس خطر می کرد ؛ من بودم
اویی که هرگز جز به فکر تو نمی خوابید
شب را به عشقت هی سحر می کرد ؛ من بودم
او که برای خنده هایت دائما می مُرد
با گریه ات خون به جگر می کرد ؛ من بودم
از بس که می ترسید شاید عاشقت باشند
از دوستان ! حتی حذر می کرد ؛ من بودم
وقتی تو را با دیگری می دید شب تا صبح
با گریه هایش گوش کر می کرد من بودم