خداوند به يكى از پيغمبران وحى نمود: فردا صبح ، اول چيزى ك

خداوند به يكى از پيغمبران وحى نمود: فردا صبح ، اول چيزى كه ديدى بخور، دومى را بپوشان ، سومى را بپذير، چهارمى را نااميد مكن ، و از پنجمى بپرهيز .. !
صبح گاه از جا حركت كرد، در اولين وهله به كوه بزرگ سياهى برخورد متحير ايستاد كه چه كنم ! سپس با خود گفت : خدا دستور محال و نشدنى را نمى دهد، به قصد خوردن كوه جلو رفت ، هر چه جلوتر مى رفت كوه كوچكتر شد، تا بصورت لقمه اى در آمده چون خورد ديد گواراترين خوراك است !!
از آنجا گذشت ، طشت طلائى را ديد طبق دستور گودالى كند و آن را پنهان نمود، اندكى رفت و پشت سر نگاه كرد، ديد طشت خود به خود بيرون افتاده ، گفت : من آنچه بايد بكنم كرده ام !
سپس به مرغى برخورد كه يك باز شكارى آن را تعقيب مى كرد، مرغ آمد دور او چرخيد، پيغمبر گفت : من ماءمورم او را بپذيرم آستين گشود، مرغ وارد آستين شد، باز گفت : شكارى را چند روز در تعقيبش بودم ربودى ، 
با خود گفت : خدا به من دستور داده اين را هم نااميد نكنم ، تکه ای غذا هم نزد باز افكند، 
از آنجا که گذشت مردارى يافت كه بو گرفته و كرم در آن افتاده بود، طبق وظيفه از آن گريخت .
پس از طى اين مراحل برگشت ، شب در خواب به او گفتند: تو ماءموريت خويش را انجام دادى ، اما حكمت آن ماموريت را دانستى ؟
گفت : نه .
به او گفتند: آن كوه ، غضب بود، انسان در وقت خشم خود را در مقابل كوهى مى بيند، اگر موقعيت خويش را بشناسد و پابر جا بماند كم كم غضب آرام مى شود و سرانجام به صورت لقمه گوارائى در مى آيد كه آنرا فرا مى دهد ..
اما آن طشت ، كنايه از كار خير و عمل صالح بود، كه اگر مخفى كنى ، خدا به هر طريق باشد آنرا در برابر كسانى ظاهر مى كند كه صاحبش را جلوه دهند علاوه بر ثوابى كه در آخرت دارد..
اما آن مرغ ، كنايه از نصيحت كننده است كه بايد راهنمائيش را بپذيرى ..
اما باز شكارى حاجتمند است كه نبايد نااميدش كنى ..
و اما گوشت گنديده غيبت است ، از آن بگريز ..
نقل از امام رضا (ع) -بحار الانوار -عین الحیوة صفحه 521