به گریه گفتمت و گفته ای که راه ندارد

به گریه گفتمت و گفته ای که راه ندارد
که این قطار توقف در ایستگاه ندارد
ببند پنجره را لااقل زمان ِ عبورت
که حال و روز دلم ارزش نگاه ندارد
همیشه عیب مرا مو به مو به دست تو داده
اگر چه آینه هم گفته ام گناه ندارد!
تو نیستی و مرا می برند تکه به تکه
شبیه کشور ِ آشفته ای که شاه ندارد
دوباره برکه اسیر ستاره هاست شبی که
هوای خانه ی مان رنگ و بوی ماه ندارد!
اگر چه عهد شکستی ولی نترس که شاعر
درون ِ سینه فقط بغض دارد... آه ندارد!