پناه می برم به عشق...

پناه می برم به عشق...
از شرِّ چشمهایت!
از وسوسه ی آن نگاه های زلزله خیز...!
از تو به تو می گریزم...
آنگاه که با رستاخیز واژه ها راه می افتی و
قیامت به پا می کنی در شعرهایم پناه میبرم به شعر...
به واژه هایی که در وصف تو وحی می شود...!
در شیپورِ قلم می دمم...
وَ تو چه می دانی...
آن دم که خاطره ها از گورِ سینه بر می خیزند...
چگونه لرزه بر اندامِ کاغذها می اندازند...
قسم به عشق...
آنگاه که مرا...
با چشمهای تو محشور می کند...!