رفیق!

رفیق!

در حوالی این روزها که گیج می شویم با شلوغی ها و تنگی ها و خودمان را پر می کنیم از نبودن ها و نشدن ها ، خوب است یادمان باشد که هستند آدم هایی که از دور تماشایمان می کنند و کلی برای این روز هایمان حرف آماده کرده اند. این آدم ها در شب هایی که بیدار بودیم به یاد ما بیدار بوده اند و برای پاک کردن عرق پیشانی ، دستمال عرق چین، سوزن زده اند. آنها منتظرند که بی هوا تلفن را برداریم و از هر آنچه که می خواهیم برایشان بگوییم و آنها آخر حرفمان در لا به لای جواب دادن به سوالتمان بگویند : چه خوب که زنگ زدی! به یادت بودم ، منتظرت بودم.

و تو آرام می شوی. می توانی شریکش کنی در هر انچه دوست داری. می توانت آرامت کند.
می توانید دیوانه بازی هایتان را با هم سهیم باشید. اخرش هم شاهد لبخندش باشی که محکم می گوید : پایتم رفیق! هر کاری که بکنی! و تو به هزار و یک کاری فکر می کنی که باید بکنی و می توانی بکنی...

رفیق جانم تو ،حضورت نعمتی است. همه اش را می خواهم. می خواهم باشی و برایت بگویم و برایم بگویی و ریسه برویم از خنده. می خواهم تا همیشه خیالم راحت باشد از اینکه تنها قدم نمی گذارم در ناشناخته ها! وجودت لذتمندم می کند در هر ثانیه و هر لحظه...
دمت گرم رفیق
سنگ صبور غمها
بابک ...