پنجشنبه ها اما

پنجشنبه ها اما
دلتنگی هایمان رنگ دیگری دارد.
به رنگ حسرتی بی پایان
به رنگ بغضی کودکانه که زانوی غم بغل کرده و در گوشه ای از گلویمان چمبره زده
به رنگ آرزوهایی که میدانی هیچوقت برآورده نمیشود.
به رنگ خاطراتی که دیگر تکرار نمیگردد.
پنجشنبه ها را مشق گذشته میکنیم.
از روی روزهای عمرمان چند خطی مینویسیم
تا فراموش نکنیم
آدمهای خوب زندگیمان را
که جز عکسی در آلبوم
و خاطراتی در ذهن
اثری از خود باقی نگذاشته اند.
و چه تلخ است رسم دنیا و نبودن هایش.