.

.
آمدی با نغمه ی دل انگیز عشق
بسان پیچکی بر افراشته
از دیوارهای احساسم بالا رفتی
التیام بخشیدی زخمهای دیرینه ام را ...
یگانه معبود دلم شدی
سبز و سرشار از ترنم ،
آوازخوانی بی صدا که نجوای نوازشش
ذهن را از اندوه خاطرات کهنه پاک می کند
ساقه های لطیف خواستنش تمام رگهای درد کشیده ی قلبم را در بر می گیرد
تا گلستان کند تن گُر گرفته از آتش سوزان هِجر را
گلستانی پر از عطر دلدادگی ؛
چشمانت بذری از محبت بود که جوانه زد در عمق  جانم
سبزینه ایی زیبا با گلبرگهای دلبرانه
حریر عشق و دوست داشتن بر تن احساسم پوشاند و از ژرفای اندوهناک سکوت
مرا به اوج آسمان فیروزه ایی احساس رساند ...!!عشق ابدیم....
دلنوشته....