بعضی از آدمها مثل یه | آپارتمانن |

بعضی از آدمها مثل یه | آپارتمانن |



مُبله، شیک، راحت


اما دوروز که توش می شینی دلت تا سرحد | مرگ | میگیره!

بعضی ها مثل یه | قلعه | ؛

خودت رو می کُشی تابری توش بعد می بینی

اون توو هیچی نیست جُز چندتا | سنگ کهنه | و رنگ و رو رفته!

اما..بعضی ها مثل | دیوارِ قدیمیِ | یه باغ..

میری توو و مُدام قدم میزنی، نگاه می کنی،

عطرها رو بو می کشی، رنگ ها رو تماشا می کنی،

میری و میری...

| آخری درکار نیست | .

به دیوار که رسیدی، بن بستی نیست.

میتونی دور باغ بگردی و..

چه آرامشی داره همنفس بودن باکسی که | عمق سینه ش | ،

سرشارِ از عطر گلهای سُرخه و بهارِ نارنج.