از شرو شور روزگار ،

از شرو شور روزگار ،

جز عبور به ندرت لحظه های خلاصه شده ،

در لابلای زندگی نصیبم نیست . . . .

راه نرفته را رفته میپندارم . . . .

ای کاش این دم ناحق را ،

گاهی حتی لحظه ای به حق در بوییدن بی منظور یک گل میدیدم . . . .

در نوشیدن یک لیوان چای ،

در صف نانوایی ،

غار غار یک کلاغ روی تیر چراغ برق . . . .

ظلمات شب /سپیدی روز . . . .

در عبور ، در سفر . . . .

در خواندن یک خط شعر ،

بی هیچ برداشت ادیبانه ای . . . .

در زیستن ،

حتی با هاله ای از ابهام . . . .

در نشستن و گوش دادن به صدای بی نظیر سکوت . . . .

صدای باد . . . .

در لابلای برگهای یک درخت . . . .

نادانی /قناعت / حتی خواب . . . .

ای کاش ،

لا اقل ،

در توانستن . . . .