گاهی نامه‌ها هیچ‌وقت نباید پست شوند؛ فقط باید نوشته شوند

گاهی نامه‌ها هیچ‌وقت نباید پست شوند؛ فقط باید نوشته شوند برای رفع دلتنگی.
روز‌هایی هست که علاوه‌ بر زبانی که قادر به بیان نیست، چشم‌ها نیز سکوت می‌کنند و فقط گاهی صدای خسته ی آهی این سکوت جا‌نکاه را می‌شکند.
"نیامده" نمی‌دانم دلم چه می‌خواهد. گاهی با تمام وجود، وجودت را می‌طلبد و گاهی می‌گوید به "تو" نیازی نیست و دلم می‌خواهد خودم باشم و خودم و یک فنجان قهوه‌ی تلخ و صندلی‌ِ روبروی شهر دود کرده؛ اما امان از تنهایی که محتاج آغوش و محبت نهفته در نی وجودت است.
راستش را بخواهی زمان‌های زیادی به یاد تو نیستم، درگیر خود و دنیای اطرافم هستم‌‌‌‌؛ اما روز‌هایی مثل امروز به‌یاد تو می افتم و دلم تو را می‌خواهد‌ و افسوس که حتی نمی‌دانم کجایی و نمی‌دانم که هستی.
آه صداهای ذهنم نه خاموش می‌شوند و نه درست حرف می‌زنند. صداها مثل نجواهایی شده‌اند که از ته یک چاه عمیق به گوش می‌رسند. گاهی تند تند و گاهی آهسته آهسته می‌آیند و دل مرا بی‌تاب می‌کنند.