من که در پیله ی خویش شوق پروانگی از یادم رفت

من که در پیله ی خویش شوق پروانگی از یادم رفت
لااقل موقع رفتن بسپار ابر جای تو ببارد به سرم
ماه جای تو بتابد به شبم و سرانگشت بزند گاهگاهی به دلم
شاید این تلخی ایام غم انگیزم را باز با یاد تو از یاد ببرم