درد..درد ..درد....

درد..درد ..درد....
همه ما نيازمند مقدارمعيني از درد هستيم تا بتوانيم بعدها در مورد خودمان قضاوت كنيم.
همه‌چیز، شاید، از درد شروع می‌شود؛ از این‌که هیچ آدمی را نمی‌شود سراغ گرفت که طعمِ درد را نچشیده باشد و نداند درد و تنهایی، انگار، تقدیرِ آدمی‌ست . اما آنچه نوشتار طلب می کند و آن چه هر آنکه می نویسد نمی تواند بدون زخم خوردن به دست بیآورد قربانی کردن بخشی از خاطرات و تصویر سرای خویش است ، تا از از طریق زبان و نوشتار وجود واقعیت ها را تضمین نماید.... نوشتار دقیقا همان عرصه ای است که - تو - آ نجا نیستی و این آغازنوشتن است . این نوشته‌ها هستند که ما را توضیح می‌دهند، شرح می‌دهند انگار. ما را برملا می‌کنند. در نوشته هاست حافظه به حرف می‌آید. چیزی را می‌بینی که پیش‌تر دیده‌ای. از دیدن‌اش یادِ چیزی دیگر می‌افتی. چیزی که باید می‌گفتی . چیزی که باید بگویی...... .....