یک دسته هستند که همیشه غائب هستند. هیچ وقت سراغت را نمی‌گ

یک دسته هستند که همیشه غائب هستند. هیچ وقت سراغت را نمی‌گیرند. سر و کله آن‌ها تنها در یک شرایط پیدا می‌شود: وقتی «باید» کاری برایشان انجام دهی. اگر هم انجام دادی، یک بار دیگر در افق محو می‌شوند.
یک دسته هستند که شاید به هر دلیل مدت‌ها نتوانی تماسی با آن‌ها نداشته باشی. شاید ماه‌ها. حتی سال‌ها. اما ته قلبت می‌دانی که در اولین دیالوگ بعدی،‌‌ همان دوست و رفیق و‌‌ همان انسان صمیمی سابق هستند.
یک دسته هستند که تنها و تنها در لحظات و شرایطی ظاهر می‌شوند: موقعیتی خاص به آن‌ها امکان کنایه و طعنه زدن می‌دهد. آن‌ها را می‌‌شناسی. غیر از‌‌ همان طعنه و کنایه خاصیت دیگری ندارند. بعد از آن طعنه، در افق محو می‌شوند. تا موقعیت بعدی.
یک دسته هستند که سخت گیرانه اما منصفانه تو را می‌خوانند. لزوما همفکرت نیستند. هم وقتی تائیدت می‌کنند و هم وقتی نقدت می‌کنند، بر تو افزوده می‌شود.
به وجود هر چهار دسته عادت کرده‌ام...
kurd man