"ا.ت"

"ا.ت"

آروم اسم دختر رو صدا زد ولی جوابی نگرفت . به سمتش دوید و کنارش زانو زد


"ا.ت ...... ا.ت .... خواهش میکنم چشمات رو باز کن"

به دست دختر نگاه کرد . خون قطره قطره روی سرامیک آشپز خونه می‌ریخت.

پسر سرش همسرش رو بلند کرد و به سینه اش چسبوند .

با دست های لرزون گوشیش رو از جیبش در آورد و با اورژانس تماس گرفت.

در تمام راه نگاهش فقط روی دختر بود و آروم اسمش رو زمزمه میکرد.

وقتی به بیمارستان رسیدن سریع ا.ت رو به بخش درمان بردن اما به تهیونگ اجازه ی ورود ندادن.

نیم ساعت بود که تهیونگ با بیقراری کف بیمارستان رو متر می‌کرد . متوجه دکتر شد که داره از اتاق ا.ت بیرون میاد .

با سرعت به سمتش رفت.

"چیشد؟ حالش خوبه؟"

"خوش بختانه نجاتش دادیم . سرماخوردگی شدیدی داشته . "

تهیونگ لحظه ای آروم گرفت اما حرف بعدی دکتر مثل پتک دلش رو شکوند.

"پرستار های شرکت گفتن که از خودش مراقب نمی‌کرده و چند روز داخل شرکت مونده بود تا همسرش سرما نخوره . ظاهرا خیلی هم کار می‌کرده. به هر حال دو ، سه روز دیگه مرخصه"

تهیونگ آروم عقب رفت و خودش رو روی صندلی داخل راهرو انداخت . سرش رو به دیوار تکیه داد .

اشک ها آروم آروم روی گونه اش لیز میخوردن و پایین میریختن .

حتی یادش نیست آخرین باز کی گریه کرده بود . ولی الان نمیتونست خودش رو کنترل کنه.

حرف هایی که به همسرش زده بود توی ذهنش اکو میشد.

* تو اصلا اهمیت نمیدی *

* خیلی خودخواهی *

* برگرد همون جایی که بودی *

حس عذاب وجدان توی کل وجودش می‌پیچید.