،

،
ای عمر گرانمایه، چه بیهوده گذشتی
ای دل، چه غریبانه و آزرده شکستی

نه ابر امیدی و نه باران نشاطی
ای گل، به چه امید در این بادیه رستی

گیرم که در میکده و باغ گشودند
کو ذوق تماشای گل و لذت مستی

بلبل که شود هم قفس زاغ، خموش است
شد خون دل این فرصت ده روزه هستی

از اوج به زیر آمدگانیم و غمی نیست
پر بار شود دانه، چو افتاد به پستی

از راه محبت، گذری نیست کسی را
برخیز، که بیهوده در این راه نشستی