که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون !

که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون !

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون
دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون
چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید
چو کشتی ام دراندازد میان قُلزم پُرخون

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد
که هر تخته فرو ریزد زگردش‌های گوناگون

نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را
چنان دریای بی‌پایان شود بی‌آب چون هامون

شکافد نیز آن هامون نهنگ بحرفرسا را
کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون

چو این تبدیل‌ها آمد نه هامون ماند و نه دریا
چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی‌چون

چه دانم‌های بسیار است لیکن من نمی‌دانم
که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون



جلال الدین محمد مولوی، « دیوان غزلیات شمس» ، غزل شمارهٔ ۱۸۵۵