ما اصالت خودمان را پای رابطههایی ریختیم که آدمهایش حا

ما اصالتِ خودمان را پای رابطه‌هایی ریختیم که آدم‌هایش، حافظه‌شان را روی “پاک کردنِ خودکار” تنظیم کرده بودند. ما باران شدیم و باریدیم، بی‌آنکه بدانیم زمینِ مقابلِ ما، شوره‌زاری است که هیچ مهربانی‌ای در آن ریشه نمی‌دواند. دردناک‌ترین قسمتِ ماجرا این نیست که خوبی‌هایمان دیده نشد؛ دردناک آنجاست که ما برای اثباتِ انسانیت، تکه‌هایی از روحِ خودمان را کَندیم و به کسانی بخشیدیم که امروز، حتی چهره‌ی ما در خاطرشان تار و مبهم است. ما خوب ماندیم، اما تاوانِ این خوبی، پیر شدنِ قلب‌هایمان بود.