در پشت غزلهای من ای یار کسی نیست…

در پشت غزلهای من ای یار کسی نیست…
خوابند همه خفته بیدار کسی نیست!

در خانه تاریکتر از زندگی من …
جز سایه تنهائی و دیوار کسی نیست!

آن که به دنیای غزل بدرقه مان کرد…
رفته است وبا رفتنش انگار کسی نیست!

گر آمدن و رفتن او حادثه بوده است…
پس منتظر لحظه دیدار کسی نیست!

ما جزو غزلهای غریبانه خویشیم …
ما را نفسی در پی تکرار کسی نیست!

هنگام سفر دست خداوند سپردیم…
جز او که در این کوچه و بازار کسی نیست!

رفتی و پس از رفتنت ای یار در این شهر…
انگار کسی هست وانگار کسی نیست.