بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
اما، خداوند سبحان که خالق انسان است، در قرآن مجید به ما تعلیم داد که تعریف تو به عنوان یک انسان، به اهدافت بستگی دارد، لذا ممکن است خلیفة الله باشی یا بشوی، و ممکن است كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ - مانند چهارپا، بلکه گمراه‌تر و پست‌تر باشی یا بشوی!
و فرمود: اوج کمال تودر شناخت، پرستش و بندگی من می باشد و اگر مرا فراموش کنی، خودت را فراموش خواهی کرد و از مسیر انسانیّت خارج فاسق خواهی شد: وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْسَاهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ -و مانند کسانی مباشید که خدا را فراموش کردند، پس خدا هم آنان را دچار خودفراموشی کرد؛ اینان همان فاسقانند.(سوره حشر آیه 19)
راه‌کارها :شاید بتوان گفت که اولین راه‌کار، همان توجه به خود می باشد. من کی هستم؟ چگونه خلق شدم؟ برای چه خلق شدم؟ کجا هستم؟ به کجا می روم؟ اهدافم چیست؟ کمالم را در چه می‌بینم؟ چه چیزهایی مانع از رشد من می شود؟ آیا آروزهای من، فقط مادی هستند، یا آرزوهای برتری نیز دارم؟ دوستان من کیانند و چرا آنها را به دوستی برگزیدم و دشمنان من کیانند و چرا آنان را دشمن می شناسم؟ خیر و شرّ من در چیست؟ و ... پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله فرمودند: مَن عَرَفَ نَفسَهُ فقَد عَرَفَ رَبَّهُ، ثُمَّ عَلَيكَ مِنَ العِلمِ بِما لا يَصِحُّ العَمَلُ إلاّ بِه؛ و هُوَ الإخلاصُ -هر كه خود را شناخت، پروردگارش را شناخت. بعد از آن، بر تو باد تحصيل دانشى كه عمل جز با آن درست نباشد و آن اخلاص است.(بحار الأنوار: 2/32/22)
بنابراین فرمایش، گام بعدی کسب علم است، چرا که عقل به نور علم می‌بیند، اما در میان تمامی علوم، علمی که عملکرد انسان را اصلاح کند، در اولویت قرار دارد و سرآمد آن، علم به چگونگی اخلاص در بندگی می باشد.
ارتباط با محبوب : محبّت، یک رویکردی قلبی می باشد، که در عمل ظهور می یابد و تشدید می‌گردد، که به آن مودّت گفته می‌شود؛ لذا فرمود بگو: اجر رسالت، در مودّت اهل بیت من است؛ یعنی هم بشناسید، هم باور نمایید، هم دوست داشته باشید و هم این دوست داشتن خود را در موضع گیری‌ها، گفتار و عمل ظاهر سازید.
فرض کنید کسی گمان یا ادعا می نماید که مادرش، پدرش، همسرش و فرزندش را دوست دارد، اما از دور یا نزدیک، هیچگونه ارتباطی با آنان برقرار نمی‌نماید و به هیچ شکلی این محبّت خود را ظاهر نمی‌سازد و بروز نمی‌دهد! به او می‌گویند: یا دروغ می گویی که دوست شان داری - یا فقط گمان و تخیل می‌کنی که دوستشان داری - یا اصلاً نمی‌دانی که دوست داشتن(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت دوم :
اما، خداوند سبحان که خالق انسان است، در قرآن مجید به ما تعلیم داد که تعریف تو به عنوان یک انسان، به اهدافت بستگی دارد، لذا ممکن است خلیفة الله باشی یا بشوی، و ممکن است كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ - مانند چهارپا، بلکه گمراه‌تر و پست‌تر باشی یا بشوی!
و فرمود: اوج کمال تودر شناخت، پرستش و بندگی من می باشد و اگر مرا فراموش کنی، خودت را فراموش خواهی کرد و از مسیر انسانیّت خارج فاسق خواهی شد: وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْسَاهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ -و مانند کسانی مباشید که خدا را فراموش کردند، پس خدا هم آنان را دچار خودفراموشی کرد؛ اینان همان فاسقانند.(سوره حشر آیه 19)
راه‌کارها :شاید بتوان گفت که اولین راه‌کار، همان توجه به خود می باشد. من کی هستم؟ چگونه خلق شدم؟ برای چه خلق شدم؟ کجا هستم؟ به کجا می روم؟ اهدافم چیست؟ کمالم را در چه می‌بینم؟ چه چیزهایی مانع از رشد من می شود؟ آیا آروزهای من، فقط مادی هستند، یا آرزوهای برتری نیز دارم؟ دوستان من کیانند و چرا آنها را به دوستی برگزیدم و دشمنان من کیانند و چرا آنان را دشمن می شناسم؟ خیر و شرّ من در چیست؟ و ... پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله فرمودند: مَن عَرَفَ نَفسَهُ فقَد عَرَفَ رَبَّهُ، ثُمَّ عَلَيكَ مِنَ العِلمِ بِما لا يَصِحُّ العَمَلُ إلاّ بِه؛ و هُوَ الإخلاصُ -هر كه خود را شناخت، پروردگارش را شناخت. بعد از آن، بر تو باد تحصيل دانشى كه عمل جز با آن درست نباشد و آن اخلاص است.(بحار الأنوار: 2/32/22)
بنابراین فرمایش، گام بعدی کسب علم است، چرا که عقل به نور علم می‌بیند، اما در میان تمامی علوم، علمی که عملکرد انسان را اصلاح کند، در اولویت قرار دارد و سرآمد آن، علم به چگونگی اخلاص در بندگی می باشد.
ارتباط با محبوب : محبّت، یک رویکردی قلبی می باشد، که در عمل ظهور می یابد و تشدید می‌گردد، که به آن مودّت گفته می‌شود؛ لذا فرمود بگو: اجر رسالت، در مودّت اهل بیت من است؛ یعنی هم بشناسید، هم باور نمایید، هم دوست داشته باشید و هم این دوست داشتن خود را در موضع گیری‌ها، گفتار و عمل ظاهر سازید.
فرض کنید کسی گمان یا ادعا می نماید که مادرش، پدرش، همسرش و فرزندش را دوست دارد، اما از دور یا نزدیک، هیچگونه ارتباطی با آنان برقرار نمی‌نماید و به هیچ شکلی این محبّت خود را ظاهر نمی‌سازد و بروز نمی‌دهد! به او می‌گویند: یا دروغ می گویی که دوست شان داری - یا فقط گمان و تخیل می‌کنی که دوستشان داری - یا اصلاً نمی‌دانی که دوست داشتن(ادامه دارد...)
- ۹۳۸
- ۱۲ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط