آتش عشقش دلم را می کند هم چو تنور

آتش عشقش دلم را می کند هم چو تنور
می چکد از چشم خیسم قطره ای اشک غرور

می برد از باغ دل برگی ز احساس مرا
غنچه ی زردم که می میرم در این گوشه ی دور

صحنه ی خوابم پر از تصویر رویش می شود
کوچه ی دل را کنم در پای او مرز عبور