بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت دوم :
امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند: مَنْ عَرَفَ نفسَه فقد عَرَفَ ربَّه - هر کس خود را شناخت، پروردگارش را شناخت.(بحارالأنوار - 2/32/22)
از خودت بپرس که آیا من خالقم یا مخلوق؟ با خود بگو: هم معلوم است که خودم خود و هیچ چیز دیگری را خلق نکرده‌ام، و هم معلوم است که خود به خود و از هیچ پدید نیامده‌ام، و هر چیز دیگری نیز همین طور است.
پس مخلوقیم و خالق داریم. شناخت، درک و باور صحیح این معنا، بسیار راهنما و راه‌گشای زندگی می‌باشد. خداوند متعال همین پرسش را برای بندگان عاقلش مطرح می‌نماید: أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ أَمْ هُمُ الْخَالِقُونَ - آيا از هيچ خلق شده‌اند يا آنكه خودشان خالق خود هستند.(35)
أَمْ خَلَقُوا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بَلْ لَا يُوقِنُونَ - آيا آسمان‌ها و زمين را آنان خلق كرده‏ اند نه بلكه يقين ندارند.(36)(سوره طور آیه 35 و 36)
و همین‌طور از خود بپرس: آیا من و مثل من مالک هستیم یا مملوک؟ ربّ هستیم یا مربوب؟ رازق هستیم یا مرزوق؟
بدیهی است که اگر کسی به این حقایق هستی توجه نمود، شناخت، فهمید و البته پس از شناخت باور کرد و ایمان آورد، قِلق زندگی دستش می‌آید و خوب می‌فهمد که باید چه کند؟
گذر و فرسودگی: گذر زمان و بالتبع فرسودگی خود را با چشم می‌بینیم و با تمام وجود درک می‌ کنیم و باور این حقیقت و واقعیت، نیاز چندانی به مطالعه‌ کتاب‌های گوناگون ندارد؛ بخواهیم یا نخواهیم در گذر زمان قرار داریم و فرسوده می‌شویم؛ چنان که فرمود: وَمَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ أَفَلَا يَعْقِلُونَ(سوره یس آیه 68) یعنی: به هر کس که طول عمر دهیم، از خلقتش می‌کاهیم، آیا تعقل نمی‌کنید؟
به این پرسش متذکرانه‌ - أَفَلَا يَعْقِلُونَ - آیا تعقل نمی‌کنید دقت نماییم که می‌ فرماید: خودت، هم در دیگران می‌بینی و هم در خودت تجربه می‌کنی که هر چه سنّ و سال بالاتر می‌رود، قوای آدمی تحلیل می‌رود.
اما نتیجه‌گیری از این مشاهده و تجربه، کار عقل است. پس اگر تعقل نمایی، دست کم فوری به دو نتیجه‌ حکیمانه و راهگشا خواهی رسید:
یک) - من که خودم سبب پیری و فرسودگی سلول‌ها و قوایم نمی‌شوم، پس این حرکت و نظم، ربّ صاحب اختیار و تربیت کننده و مربی دیگری دارد.
دو) - دنیا،دار فانی و دار گذر است، پس درست زندگی کن و به آن دل نبند که سخت پشیمان خواهی شد.
بدیهی است که شناخت و باور اول، توحید و توکل می‌آورد و شناخت و باور دوم نیز ایمان به معاد و ضرورت سالم گذر نمودن تقوا را تعلیم می‌دهد.(ادامه دارد...)