سرنوشت تو

فردا ظهر
سینا : مهیار گفت آماده شم
لباسام و پوشیدم و توی اتاق منتظر موندم

احسان : خیلی بچه بود برای برده هاکان بودن گناه داشت اما مهیار تصمیم الکی ای نمی گیره بیخیال شدم و سمت اتاقش رفتم

سینا : آقا احسان ببخشید شما اون اقاهه که من رو می برند پیشش رو میشناسید

احسان : آره اگه به حرفاش گوش کنی اذیتت نمی کنه

سینا : اوهوم ا یعنی بله

احسان : سوار ماشین شدیم و حرکت کردیم توی راه هیچکدوم حرفی نزدیم و سکوت بدی توی ماشین بود

عمارت :
سینا : چند دقیقه گذشت که متوجه وایسادن ماشین شدم و بله با عمارت عظیم و الجثه ای رو به رو شدم
ماشین دوباره راه افتاد و بعد مسافت کمی ایستاد انقدر مبهوت عمارت بودم که متوجه پیاده شدن احسان نشدم

احسان : هر چی وایسادم فهمیدم قصد نداره پیاده بشه پیاده شدم و رفتم سمتش درو باز کردم انگار تازه به خودش اومده بود که با گونه های سرخ شده پیاده شد