تلنگـر ؛

تلنگـر ؛

عادت کرده ایم هر روز دوش بگیـریم ،
اما یادمان می رود که ذهـن مان هم به دوش نیـاز دارد !

گاهـی با یک غـزل حافـظ می توان دوش ذهنـی گـرفت و خوابیـد ؛

یک شعـر از فـروغ ، تکـه ای از بیهقـی ، صفحه ای از مزامیر ،
عبارتی از گراهام گـرین ،
جملـه ای از شکسپیـر ، خطـی از نیمـا ،
ولـی غافلیـم !

شبـانه روز چقـدر خبـر و گزارش و مطلب آشغـال می تپـانیـم توی کلـه مـان؟
بعـد هـم بـا همـان کلـه ی بـاد کـرده بـه رختـخواب می رویـم و توقـع داریـم در خواب پـدربـزرگ مـان را ببینیـم کـه یک گلابی پوست کنـده و با لبخنـد می گـویـد بفـرمـا !