صحبت عشق نه در حوصله ی دانش ماست

صحبت عشق نه در حوصله ی دانش ماست



"حالا تو بشین تا آخر عمرت تو همین اتاق و این کتابای مسخره ی فلسفه رو بخون! ببینم آخرش این دکارت و همینگوی و فارابی و ملاصدرا ، واست نون و آب میشن یا نه!" دخترک در حالی که روی میز مینشست "لذت فلسفه" ی ویل دورانت را برداشت و شروع به ورق زدن کرد.
 
" نه! همینگوی و ابن سینا بدن ، فقط تو خوبی! حالا تو رو خدا پاشو برو بیرون! من حوصله ی بحث با کسی که هیچی از فلسفه و علم نمیفهمه رو ندارم..."
 
"حوصله نداری یا بحثی نداری؟! خودتون هم فهمیدین که پای فلسفه چوبیه و اگه دوقدم در وادی عشق برداره میشکنه!" بعد کتاب را بست و گذاشت روی میز. با انگشتش چند ضرب کوتاه روی کتاب گرفت و گفت " عاقلان نقطه ی پرگار وجودند ولی ، عشق داند که در این دایره سرگردانند! بعله آقا داداش! اینجوریاست."
 
زیر لب چیزی زمزمه کرد و بعد خیلی خوابگرد و بی کنترل گفت " مهتاب بنظرت آدم چه جوری عاشق میشه؟!"
 
"هههه! چی شد؟! فلسفه نمیتونه جوابتو بده؟! ... چمیدونم! من که تا حالا عاشق نشدم... ولی بنظرم یه جوره خاصیه... یعنی اینکه اولش مثلا تو فک میکنی چقدر از حرف زدن طرف خوشت میاد، چقدر از نگاه کردنش خوشت میاد ، چقدر از دیدن راه رفتنش لذت میبری... میدونی منظورم چیه؟! اینکه یه جوری میشی که همه کارهای اون آدم بنظرت خاص و ویژه اند. حتی نفس کشیدنش انگار یه جور دیگه است. یه جور قشنگیه! با همه ی نفس کشیدنای دنیا فرق داره!"
 
بعد مهران به این فکر کرد که حتی بودن او چقدر شیرین است. همین که میدانی او همین جاست، در همین کلاس ، در همین فضا... اصلا انگار اتمسفر هوا جوره دیگری میشود وقتی آدم مطمئن است که او نزدیکش است!... ولی خب مهتاب چه میداند؟ او که عاشق نیست...