وقتی نشسته روبروی ضریح تو زائری

وقتی نشسته روبروی ضریح تو زائری

بستـه طناب به پنجره فولاد ، شاعری

هی شعرهاش بدون قافیه، بدون وزن

افتاده تکه های غزلهاش توی صحن

درهم شکست ضریح ، فروریخت گنبدت

وقتی کشیدی عبا را تو بر سرت

درهای آسمان گشوده شد و ما رضا شدیم

همسایه غریبـترین آشنـا شدیم

ایران رواق رواق ، پر از صحن عاشقی

زائر نشسته روبروی ضریحت دقایقی

آقا ، من آن کبوتر زخمی خسته ام

صدها دخیل به پنجره فولاد بسته ام

هرکس غریب بود و غریبانه ناله کرد

مثل کبوتری که حرم را بهانه کرد

با یک نگاه خاک خراسان طلا شده

چون آبروی مردم ایران« رضا » شده