را وقتی که آدم تنها میشه 

را وقتی که آدم تنها میشه 
غم و غصه اش قد یک دنیا میشه 
میره یک گوشه پنهون میشینه 
اونجا رو مثل یه زندون میبینه 

غم تنهایی اسیرت میکنه 
تا بخوای بجنبی پیرت میکنه 

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه 
غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه 
یاد اون شب ها می افتم زیر مهتاب بهار 
توی جنگل لب چشمه می نشستیم من و یار 

غم تنهایی اسیرت میکنه 
تا بخوای بجنبی پیرت میکنه 

میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه 
دل این آدما زشت و دیگه زیبانمی شه 
اون بالا باد داره زاغ ابرا رو چوب میزنه 
اشک این ابرا زیاده 
ولی دریا نمیشه 

غم تنهایی اسیرت میکنه 
تا بخوای بجنبی پیرت میکنه