یادم نمی­آمد امروز چند شنبه است؟ اول هفته، وسطش یا آخرش؟

یادم نمی­آمد امروز چند شنبه است؟ اول هفته، وسطش یا آخرش؟ حسِ آسوده ای ست این زمان را از دست دادن. آدم انگار در دقایقی که جزءِ تقویم تاریخ محاسبه نمی­شود احساس امنیت بیشتری دارد؛ مثلِ همین ساعاتِ باقیمانده یِ روزِ 30 ام اسفند بعد از تحویلِ سال... این که ساعت­هایت آن­قدر تمام به خودت تعلق داشته باشد که نگران گذشتِ آن نباشی. اینکه بتوانی حال­ات را بی­دغدغه­ی دیروز و فردایت زندگی کنی، برایِ امثالِ منی که حساب ثانیه­هایمان را از خودمان می­کشیم خیلی لذت دارد.

امروز من در فاصله­ی اینکه تاریخِ از یاد بُرده را بدانم، تا باز دانستن و دوباره برنامه ریختن برای جمع­و­جور کردنِ کارها، زندگی­ها کردم... امروز دلم می­خواست در چند دقیقه­ای که نمی­دانستم کجای جدولِ زمان ایستاده­ام، آرامش و اطمینانِ آغوشِ تو را جاودانه کنم.