برخی بر این باورند که آگاهی از شیوه ها و شگردهای داستان ن

برخی بر این باورند که آگاهی از شیوه ها و شگردهای داستان نویسی و در مجموع بالا رفتن سطح دانش از مبانی تئوریک در ادبیات داستانی، نقطه پایانی خواهد گذاشت بر لذت خواندن رمان. این تصور بیشتر از آنجا ناشی می شود که توده مردم نقد را نوعی ایراد گرفتن تصور کرده و آن را ناشی از لذت نبردن منتقد از فیلم و یا کتاب می دانند!

اما این سوء تفاهم ناشی از عدم توجه به این نکته است که شاید منتقد از خواندن هر اثری لذت نبرد، اما با تنگ شدن حلقه آثاری که منتقد از آنها لذت می برد، لذت او نیز از عمق بیشتری برخوردار می گردد. حقیقت این است که آگاهی و دانش در باره ادبیات نه تنها مانع از لذت بردن از این آثار نیست، بلکه زمینه ای را فراهم می کند برای لذتی غنی تر که تا پیش از آن از درک آن عاجز بوده است.

آثاری که از ارزش های ادبی و هنری بیشتری برخوردارند، مفاهیم، حرفها ی خود را به لایه های زیرین اثر می برند، یا برای خلق جذابیت های زیبایی شناسانه از از طرافت ها و المانهایی استفاده می کنند که برای درک آنها باید به دانشی بالاتر از سط دانش یک مخاطب عام مسلح بود. به این ترتیب می بینیم که کسب لذتی غنی تر از یک اثر ادبی و هنری نیازمند سطحی از فرهیختگی است که طبیعتا از هر اثری لذت نمی برد. آثار عامه پسند به دلیل بیان مستقیم، شعاری و گل درشت خود نیازمند دانش و فرهیختگی مخاطب نیستند، بنابراین اکثریت قریب به اتفاق مخاطبان به خصوص بدنه عام آن از آن لذت می برند و اگر خواننده فرهیخته از آن لذت نمی برد به این دلیل نیست که از هیچ اثری لذت نمی برد؛ بلکه انبوه بودن تعداد این آثار در قیاس با آثار ارزشمند است که به چنین شائبه ای دامن می زند.