گاهی آنقدر بدم می آید که حس می کنم باید رفت باید از این ج

گاهی آنقدر بدم می آید که حس می کنم باید رفت باید از این جماعت پُرگو گریخت واقعا می گویم گاهی دلم می خواهد بگریزم از اینجاحتی از اسمم، از اشاره، از حروف،از این جهانِ بی جهت که میا، که مگو، که مپرس!گاهی دلم می خواهد بگذارم بروم بی هر چه آشنا،گوشه ی دوری گمنام حوالی جایی بی اسم،بعد بی هیچ گذشته ای به یاد نیارم از کجا آمده، کیستم، اینجا چه می کنم.بعد بی هیچ امروزیبه یاد نیاورم که فرقی هست، فاصله ای هست، فردایی هست.گاهی واقعا خیال می کنم روی دست خدا مانده ام خسته اش کرده ام.راهی نیست باید چمدانم را ببندمراه بیفتم... بروم.و می روم اما به درگاه نرسیده از خود می پرسم کجا...؟!کجا را دارم، کجا بروم؟"سید علی صالحی"