آنقدر از حادثه پُرم

آنقدر از حادثه پُرم

که وقتی به خانه می رسم...

تلویزیون ، لم می دهد روی کاناپه
تا مرا تماشا کند ...

خستگی ام می پَرد روی رخت آویز...

عینک ام با روزنامه ی عصر پاک می شود...

و چشم هام
می روند بخوابند ...

اما دست هام
هنوز در دست های تو...

در قدم زدنی پاییزی
در خیابانی جا مانده اند.