.

.
آغوشت به من حس پرواز می‌دهد.
با تو می‌توان تمام شهر را،
و حتی جهان را پیمود.
من با تو فعلِ پروازم...!
و اوج گرفتن ساده‌ترین کار ممکن می‌شود.
می‌توان در هوایت پرسه زد.
به دست نیافتنی‌ترین مکان‌ها سر زد،
و شهر را چون "خالی سیاه رنگ" تصور کرد.
نکند دستانم را رها کنی!
من،
پرواز نمی‌دانم...!