فیک رنگ های درد

فیک رنگ های درد
پارت ¹²

[تهیونگ هنوز به دست ا.ت نگاه می‌کنه که بی‌صدا روی دستش مونده. سرش رو کمی پایین می‌ندازه. سکوت، آروم و سنگینه، ولی تهیونگ دیگه ازش فرار نمی‌کنه.]

تهیونگ (آروم):
یه‌بار... یه روز بارونی... ته‌هوان ازم خواست ببرمش بیرون.
گفت دلش می‌خواد بارونو حس کنه... بدون چتر، بدون سقف، فقط خودش و بارون.

[ا.ت با دقت نگاهش می‌کنه. تهیونگ لبخند محوی می‌زنه—اون‌جور لبخندهایی که از درد میان.]

تهیونگ (ادامه می‌ده):
مامان مخالف بود... می‌گفت ممکنه حالش بدتر شه. ولی من نتونستم نه بگم.
لباس گرم تنش کردم و بردمش تو حیاط.
بارون تند می‌بارید ولی اون... اون فقط می‌خندید.
مثل یه بچه‌ی آزاد... مثل کسی که برای چند دقیقه فراموش کرده مریضه.

[تهیونگ مکث می‌کنه. چشم‌هاش توی جایی دور غرق شده‌ان.]

تهیونگ:
می‌دونی چی گفت؟ گفت: "هیونگ، این بارون... انگار داره بغض زمینو درمیاره. ولی من حالم خوبه چون تو اینجایی."

[صدای تهیونگ می‌لرزه. بغضی که سعی کرده سال‌ها قورت بده، حالا داره بالا میاد.]

تهیونگ (آهسته):
اون شب تب کرد... خیلی بد... و من خودمو نبخشیدم.
هنوزم نمی‌بخشم... چون حس می‌کنم اون فقط یه لبخند خواست، و من بهاش رو با سلامتیش دادم.

[ا.ت بلند نمی‌شه، حرف نمی‌زنه، فقط دست تهیونگ رو محکم‌تر می‌گیره.]

ا.ت (با صدایی آروم ولی محکم):
اون یه خاطره‌ی شاد ازت خواست، تهیونگ. یه لحظه واقعی.
و تو دادی.
ته‌هوان با لبخند رفت... نه با دل‌تنگی.

[تهیونگ پلک‌هاشو می‌بنده. یه قطره اشک آروم از گوشه‌ی چشمش پایین میاد. پاکش نمی‌کنه. برای اولین بار، نمی‌جنگه با گریه.]

تهیونگ (زمزمه):
دلم براش تنگ شده... خیلی زیاد.

ا.ت:
من اینجام... تا هروقت خواستی، درباره‌ش حرف بزنی. حتی اگه هزار بار هم باشه.

[لحظه‌ای بعد، تهیونگ آروم سرش رو به شونه‌ی ا.ت تکیه می‌ده. بدون حرف. فقط با قلبی که بعد از مدت‌ها داره نفس عمیق‌تری می‌کشه.]