تو دیدے اشک چشمم را ،

تو دیدے اشک چشمم را ،
ولےبی اعتنا رفتے
سکوت گریه هایم را شنیدے،
بے صدا رفتے
همیشه این سوال بےجواب
آواره ام میکرد:
مرا لایق ندیدے؟
سیرے از من؟ یا . . .
چرا رفتے؟
من و یادت همیشه باهمیم
عاشق تر از دیروز
رفیق نیمه راه عشق !
بدون ما کجا رفتے ؟
عجب دنیاےبی رحمے !
تو مے رفتے ویک عاشق
تو را با گریه هایش بدرقه مےکرد ،
تا رفتے
مسیر کوچه هاےرفتنت
بن بست تقدیر است
چرا از سرنوشت عاشقت ،
نا آشنا رفتے ؟