سینه از آتش دل درغم جانانه بسوخت...

سینه از آتش دل درغم جانانه بسوخت...
آتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت...
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت...
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت...
سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع
دوش برمن ز سرمهرچو پروانه بسوخت...
آشنائی نه غریب است که دلسوز من است...
چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت...
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد...
خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت...
چو پیاله دلم ازتوبه که کردم بشکست...
همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت..