شاید باید خندید

شاید باید خندید
به حال این روزهایمان ،
نشسته ایم گوشه ای و سکوت اختیار کرده ایم
نمی دانم .
دلم تنگ است
برای حس خوب ، خوب بودن
دلم می خواهد ، چونان دیوانه ای باشم ،
که جز لبخند بر غم روزگار ، سلاحی ندارد
آن قدر بخندم که روزگار را هم به خنده وا دارم ،
از حرف آدمیان چه باک
بگذار دیوانه خطابم کنند
نمی دانند
که دیوانه ترین دیوانگان این شهر
چگونه روزگار را در سرنوشتشان به بازی گرفته اند.